(Γράφει ο Βαγγέλης Ρίζος)
— Πολλοί δάσκαλοι της κυνηγετικής σκοποβολής λένε, ότι «το μήκος της κάννης (στο λειόκαννο κυνηγετικό όπλο) προσφέρει ακρίβεια στη σκόπευση». Δηλ. όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση του ματιού μας από το σκόπευτρο (σκοπευτική γραμμή) τόσο η σκόπευση θα είναι καλύτερη.
— Όλοι μας όμως ξέρουμε ότι «σε κινούμενο στόχο η εστίαση γίνεται στο στόχο». Γνωρίζουμε ότι η σωστή τεχνική της διόφθαλμης σκόπευσης (πάντα με το λειόκαννο όπλο) επιβάλλει την εστίαση των ματιών στο στόχο. Και όταν εστιάζεις στον στόχο, στην πραγματικότητα δεν βλέπεις το στόχαστρο ή το βλέπεις θαμπό, επειδή τα ανθρώπινα μάτια δεν μπορούν να εστιάσουν σε περισσότερα από ένα σημείο.
— Κι εδώ γεννάται το ερώτημα: Αφού δεν βλέπεις το στόχαστρο, πως είναι δυνατόν να βελτιώνει την ακρίβεια της σκόπευσης ή μεγαλύτερη σκοπευτική γραμμή? Ακόμη και στα μακρύκαννα λειόκαννα όπλα, ο σκοπευτής εστιάζει στο στόχο και δεν λαμβάνει υπόψη του το μέγεθος της σκοπευτικής γραμμής. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν το μεγάλο μέγεθος της σκοπευτικής γραμμής, που δεν λαμβάνεται υπόψη από τον σκοπευτή, να δίνει μεγαλύτερη ακρίβεια στη σκόπευσή του?
— Ο Νικήτας Κυπρίδημος που διακρίνεται για την παιδεία και την τεράστια εμπειρία και γνώση του στα όπλα και στη βλητική, είχε (σε κάποιο άρθρο του) αποκαλέσει αυτό το φαινόμενο «παράδοξο». Ο ίδιος ομολογεί ότι το θέμα απαιτεί έρευνα και θα επανέλθει.-